Ostatnio ktoś znajomy zapytał mnie jak to jest z moim blogowaniem. Jak znajduję motywację, aby pisać, skąd czerpię inspirację, pomysły, jak radzę sobie z problemami podczas pisania. Temat bardzo mnie zaintrygował, bo do tej pory właściwie głębiej się nad tym nie zastanawiałem. Z krótkich rozmyślań: „jak to się dzieje” wyszły rozmyślania typu: „jak to się udało i dlaczego uda się dalej”, bo mam nadzieję tak dalej będzie.
To już trzecia lista głównych celów do osiągnięcia, zadań do zrobienia i kierunków rozwoju. Co ciekawe jest to lista bardzo motywująca ze względu na jej publiczną dostępności i coroczne rozliczanie. Tym razem musi pójść lepiej, jak co roku. Dzięki tym listo widzę, że się rozwijam i niech będzie tak tym razem.
Koniec kolejnego roku to początek cyklu podsumowań. Dotyczących rynku, bloga, życia, innych spraw, ale przede wszystkim tego, co udało się i tego, czego nie udało się zrobić w mijającym roku. Problemu ze sformułowaniem listy na 2009 rok nie było problemu, teraz pora na jej rozliczenie. To już drugie takie podsumowanie i niestety drugie nie dające pełnego zadowolenia.
Mógłbym w sumie napisać o wydarzeniach bieżących, o czymś na temat spekulacji, ale ten temat, o którym piszę ciągnie się za mną już dość długo. Chodzi o własne błędy, nie tyle wynikające z niewiedzy, o ile z głupoty. Przez takie „niemyślenie” zawaliłem już zbyt wiele spraw. Co gorsza, powoli zaczynają one wpływać na moje reakcje na to co robi rynek. Nie jest dobrze…
Niedawno ukazała się książka „Pokolenie ’89 czyli dzieci PRL-u w wolnej Polsce”, która skupia się na szansach i zagrożeniach życia w „wolnej Polsce”. W zasadzie pokolenie ’90 wcale nie różni się od wcześniejszego rocznika, a po prostu tak przyjęło się nazywać ludzi urodzonych w kraju, który rozpoczął długotrwały proces transformacji. Mówi się o nich, ambitni, bez kompleksów, optymiści. Czy ja żyję w innym kraju?