Ta zasada nie sprawdza się w trakcie codziennych czynności czy wielkich projektów wprowadzających innowacje. Ta zasada sprawdza się we wszystkich instytucjach państwowych. We wszystkich sprawach, w których jesteśmy od nich zależni. Można zaginać i zginąć w gąszczu biurokracji, niekompetencji i nietolerancji. Witamy w Polsce.
Pora jest już dość późna i dlatego notka wyszła typowo refleksyjna zamiast typowo pragmatyczna. Pierwotnie miałem napisać o tendencjach do obrania kierunku na rynkach walutowych, ale to będzie musiało poczekać. Dzisiaj krótko o paru ważnych sprawach i dalej, do kolejnego dnia na wysokich obrotach.
Naszła mnie taka refleksja aby porozmawiać o edukacji ekonomicznej polskiej młodzieży. Warto się tym zająć, aby przyszłe pokolenia nie przedstawiały takich tendencji jak obecne – niewielkiej wiedzy w tym zakresie i podatności na manipulację szczególnie polityków. Nie ukrywam też, że nie mam siły podjąć się poważniejszego tematu, gdyż do czwartku muszę ciężko pracować.
Myślałem, że poprzednia notka będzie pierwszą i ostatnią z zakresu narzekania na bezsensowny system szkolnictwa polskiego. Myliłem się. Z każdym dniem dowiaduję się czegoś nowego, że nie wiem czy się śmiać czy płakać. A uczyć się trzeba. A kiedy mam pracować?
Dzisiaj muszę podjąć jakże ważny temat edukacji polskiej młodzieży. Nie tylko ze względu na to, że oni (w sumie to – my) są przyszłością narodu, ale dlatego, że sam musze uczestniczyć w tym działającym, jednakże chorym i nieefektywnym systemie. A wszystko dlatego, że komuś nie chce się wziąć odpowiedzialności za zmiany.