Prywatyzacja poprzez emisję akcji na rynku giełdowym tego banku miała być równie spektakularna, jak pozostałe promowane w ramach akcji „akcjonariat obywatelski”. Była porównywana do IPO PZU i GPW (zupełnie nie wiem dlaczego), lecz były to porównania mocno na wyrost. Zwyciężyła chęć zasilenia budżetu państwa, a na pierwszym notowaniu odtrąbiono sukces, który jest absolutnie niezasłużony.
Stało się, z wieloletnim poślizgiem, z akcjonariatem obywatelskim, z dobrą koniunkturą i marną ilością akcji, giełda zadebiutowała na giełdzie. Jedno z ostatnich na jakiś czas wielkich IPO dało zarobić. Całkiem sporo, bo aż ponad 25% na zamknięciu. Ale jak zawsze trzeba znaleźć jakieś ale. A te ale jest sporym ale.
Taki tytuł już był, ale to nie zmienia faktu, że dziś pragnę poruszyć kilka spraw. Mianowicie będzie o rosnącym GDP Polski, pomysłach prywatyzacyjnych Ministerstwa Skarbu, pomysłach na załatanie dziury budżetowej i oczywiście o rekordach cen złota. Niestety ze względu na chwilowy brak czasu to wszystko musiało zostać „skompresowane” do jednego wpisu, ale zawartość nie straciła nic a nic na jakości.
Z niewielkim poślizgiem, ale jednak jest. Oczywiście, mógłbym pominąć tematy polityczne, ale jeszcze nie jestem na tyle aspołeczny i jeszcze nie mam takiego podejścia, że mi wszystko jedno co się stanie z tym krajem, żeby nic nie napisać. Raz na jakiś czas nie tylko można, ale nawet trzeba. W kraju, w którym nie ma sensownej alternatywy, niestety trzeba…
Ostatnio w mediach był poruszany temat prywatyzacji polskiej giełdy. Postanowiłem się przyjrzeć temu zabiegowi z perspektywy zarówno dobra ogólnego jak i inwestora indywidualnego.