Wizyta prezydenta USA w każdym kraju wywołuje emocje, choćby z tego powodu, że zarządza on krajem o największym potencjale gospodarczo-militarnym (jeszcze), który nadal jest ostatnią ostoją światowego porządku i bezpieczeństwa. Oczywiście, era każdego imperium kiedyś się kończy, lecz o tym jeszcze nie dzisiaj. Dzisiaj o znaczeniu tej wizyty dla nas wszystkich.
10. kwietnia stał się dniem szczególnym. Dziesiątego kwietnia padnie wiele słów, w większości zbędnych. Smutna historia, która pisała się na naszych oczach, stanie się wymiętą polityczną szmatą. Przez cały rok nie było godnego upamiętnienia tego wydarzenia, a jedynie polityczna wojna wywołania już dwa dni po tragedii. Wszystko to spowodowało, ze tamte dni przestały cokolwiek znaczyć, a niechęć po prostu narasta.
Zachęcam do upamiętnienia tego na swój sposób. Spokojnie, bez haseł, bez manifestacji. Chwila refleksji niech będzie właściwa. I chwila ciszy…
Stało się, z wieloletnim poślizgiem, z akcjonariatem obywatelskim, z dobrą koniunkturą i marną ilością akcji, giełda zadebiutowała na giełdzie. Jedno z ostatnich na jakiś czas wielkich IPO dało zarobić. Całkiem sporo, bo aż ponad 25% na zamknięciu. Ale jak zawsze trzeba znaleźć jakieś ale. A te ale jest sporym ale.
Dziś trochę o zabudowanie w centrum miasta, drugiej linii metra i ogólnie o bezładzie w ładzie stolicy, czyli dworcu centralnym. Ostatnio za często bywam w centrum i widzę co widzę. Ale powoli, niczym promienie słońca zza chmur, pojawiają się zmiany na lepsze, albo przynajmniej ich obietnice. Lepsze to niż nic powie nie jeden, a ja zastanowię się czemu dopiero teraz?
Zawsze tak jest, że po wyborach pewna część społeczeństwa jest niezadowolona. Jeszcze mniejsza część jest niezadowolona niezależnie od wyniku tych wyborów z powodu konieczności wyboru mniejszego zła. Wczoraj po raz kolejny udowodniliśmy, że podziały zawsze będą w polskim społeczeństwie, kto wie, przez ile jeszcze generacji…