Trudno się nie powstrzymać, szczególnie, że w kampanii i zaraz po wyborach padło wiele słów i wykonano wiele gestów, które po raz kolejny stawiają pytanie: „Czy trzeba całkowicie wymienić liderów?”. I tak na blogu, który ostatnio raczej stroni od polityki, pojawia się wpis, który rozpatruje te pytanie z politycznego i lokalnego punktu widzenia.
Tym razem nie będzie narzekania, opisu inwestycji czy też wad i zalet miasta. Wpis czysto prywatny, związany z pewnymi przemyśleniami podczas mieszkania w Warszawie. Będzie długo, nudno i ponuro, o co zważywszy na pogodę w stolicy nie jest wybitnie trudno. Idealnie kojące po wysiłku intelektualnym…
Dziś trochę o zabudowanie w centrum miasta, drugiej linii metra i ogólnie o bezładzie w ładzie stolicy, czyli dworcu centralnym. Ostatnio za często bywam w centrum i widzę co widzę. Ale powoli, niczym promienie słońca zza chmur, pojawiają się zmiany na lepsze, albo przynajmniej ich obietnice. Lepsze to niż nic powie nie jeden, a ja zastanowię się czemu dopiero teraz?
Wiosna zbliża się coraz większymi krokami, luty ma się ku końcowi i nic szczególnego nas raczej nie zaskoczy włączając w to śnieg do końca kwietnia. Mogę więc wytknąć parę wad miastu stołecznemu i przedstawić kilka rad na przyszłość, które naprawdę ułatwią życie ludziom w nim mieszkającym. Mogę też napisać śmiało: Żoliborz podczas pseudo-przedwiośnia pięknieje…
Temat mało poważny, ale trwa sesja, trzeba się rozluźnić w jakiś sposób, Na aktualność tematu nie można narzekać. Wystarczy spojrzeć za okno. Jak nie przeraźliwie zimno to paskudnie śnieżnie. Ta niechęć do wyjścia z ciepłego domu i albo marznięcia albo przedzierania się prze pluchę jest ogromna. To nawet motywuje do nauki do egzaminów. Ale w piątek ostatni i wszystko wróci do normy.