Tym razem nie będzie narzekania, opisu inwestycji czy też wad i zalet miasta. Wpis czysto prywatny, związany z pewnymi przemyśleniami podczas mieszkania w Warszawie. Będzie długo, nudno i ponuro, o co zważywszy na pogodę w stolicy nie jest wybitnie trudno. Idealnie kojące po wysiłku intelektualnym…
Dziś trochę o zabudowanie w centrum miasta, drugiej linii metra i ogólnie o bezładzie w ładzie stolicy, czyli dworcu centralnym. Ostatnio za często bywam w centrum i widzę co widzę. Ale powoli, niczym promienie słońca zza chmur, pojawiają się zmiany na lepsze, albo przynajmniej ich obietnice. Lepsze to niż nic powie nie jeden, a ja zastanowię się czemu dopiero teraz?
Jedni uważają, że tak jest, inni, że nie i mówią: „wrzuć na luz”. Prawdą jest, ze czasu nie da się cofnąć, a pewne rzeczy zrobić po prostu trzeba. Dobrze jest, jak się toleruje to, że inni się spieszą. Gorzej, jak utrudnia się im życie na każdym kroku. Wtedy łatwo o otwarte wyrażenie naszych myśli czy o inne ekscesy. Szczególnie w piątkowe popołudnie. Wpis jest o szacunku do czasu drugiej osoby.
Trochę już żyję w tym mieście i coraz większą uwagę zwracają niedogodności życia w nim. I dlatego dziś kilka słów o tych niedogodnościach. W większości będą to niuanse, ale jakże ważne niuanse. Wiem, że nie ma miast ani miejsc idealnych, ale kilka drobiazgów może zostać poprawionych. W takim razie zapraszam na solidną dawkę subiektywnych odczuć dotyczących Warszawy.
Podtytuł: druga linia metra. Na razie tylko na papierze. A może aż na papierze. W dniu 28 października podpisano umowę na budowę centralnego odcinka drugiej linii metra w Warszawie. Po prawie 3 latach od otrzymania przez Metro wstępnego stadium wykonalności, a po roku od ogłoszeniu pierwszego przetargu, podpisano wreszcie umowę, która jest aktem wykonawczym tej inwestycji.