Koniec kolejnego roku to początek cyklu podsumowań. Dotyczących rynku, bloga, życia, innych spraw, ale przede wszystkim tego, co udało się i tego, czego nie udało się zrobić w mijającym roku. Problemu ze sformułowaniem listy na 2009 rok nie było problemu, teraz pora na jej rozliczenie. To już drugie takie podsumowanie i niestety drugie nie dające pełnego zadowolenia.
Mógłbym w sumie napisać o wydarzeniach bieżących, o czymś na temat spekulacji, ale ten temat, o którym piszę ciągnie się za mną już dość długo. Chodzi o własne błędy, nie tyle wynikające z niewiedzy, o ile z głupoty. Przez takie „niemyślenie” zawaliłem już zbyt wiele spraw. Co gorsza, powoli zaczynają one wpływać na moje reakcje na to co robi rynek. Nie jest dobrze…
Zanim zacznę pisać o know-how tradera, warto przedstawić jakiś pogląd dotyczący tego, czym trading nie jest oraz o kilku błędnych przekonaniach dotyczących spekulacji1. Część tej sfery już poruszałem, część wydaje się oczywista, a część wydaje się nie należeć do tego zbioru. Warto to jednak usystematyzować i powiedzieć, gdzie zaczyna sie granica tradingu, a gdzie tego tradingu nie ma. Bo jak wiadomo trading to nazwa nieostra.
Raz na jakiś czas trzeba oderwać się od medialnej papki o kryzysie i pochodnych i zająć się tematami „lżejszego kalibru”. W związku z tym postanowiłem napisać coś o samym przebiegu egzaminu maklerskiego i moim wyjeździe na niego, bo nocowanie w Warszawie zdarzyło mi się po raz pierwszy. Chętnych zapraszam.
Tak mogę tylko skomentować ostatni egzamin dla kandydatów na maklera papierów wartościowych. Niestety, tak jak już czułem po wyjściu z sali, wynik był „na progu” ze wskazaniem na wartość „pod”. Można się spierać, czy część pytań była błędna, czy też nie, lecz trzeba stanowczo powiedzieć – bez względu na wynik opłaciło się.