Program pt. „2. śniadanie mistrzów”, którego gościem był premier Donald Tusk, zachęcił mnie do napisania, krótko, mniej więcej pół roku przed wyborami, mojego postrzegania czasu, który premier powinien wykorzystać na podniesienie „dobrobytu” mieszkańców kraju zwanego Rzeczpospolitą Polską, którzy nadal są na dorobku i w porównaniu z mieszkańcami Europy Zachodniej, mają nadal gorzej.
O kolei padło już wiele słów, o panu Premierze tez padło wiele słów, o OFE, o autostradach, o reformach, o administracji publicznej… I można tak wymieniać bez końca. Zarówno w mediach jaki na tym blogu. Ale gdybym teraz nie napisał nic, pozostałby niedosyt. Polskie instytucje publiczne i czasem prywatne uczą nas wiele, codziennie. Będzie politycznie i prawie o wszystkim…
Trochę już żyję w tym mieście i coraz większą uwagę zwracają niedogodności życia w nim. I dlatego dziś kilka słów o tych niedogodnościach. W większości będą to niuanse, ale jakże ważne niuanse. Wiem, że nie ma miast ani miejsc idealnych, ale kilka drobiazgów może zostać poprawionych. W takim razie zapraszam na solidną dawkę subiektywnych odczuć dotyczących Warszawy.
Obiecana notka nawiązująca do pewnego wydarzenia opisywanego w podsumowaniu XXII OWE, mianowicie do poglądów pana, który „zna życie” i „wie lepiej”, co się dzieje. Będzie nie tylko o nim, nie tylko o innych osobach, które można spotkać w pociągach, ale też o problemach z efektywną edukacją ludzi, którzy ukończyli już szkoły i myślą, że wszystko wiedzą.