Wizyta prezydenta USA w każdym kraju wywołuje emocje, choćby z tego powodu, że zarządza on krajem o największym potencjale gospodarczo-militarnym (jeszcze), który nadal jest ostatnią ostoją światowego porządku i bezpieczeństwa. Oczywiście, era każdego imperium kiedyś się kończy, lecz o tym jeszcze nie dzisiaj. Dzisiaj o znaczeniu tej wizyty dla nas wszystkich.
W tym roku weekend majowy całkiem dobrze się ułożył, gdyż kto o siebie zadbał, ma cztery dni wolnego. Jak zawsze przypada na ten okres kilka świąt i ważnych wydarzeń oraz atmosfera ogólnego odpoczynku. I dzisiejszym wpisem chcę odpocząć od rynków finansowych, a skupić się na rzeczach prostych i przyjemnych, gdy ma się do nich dystans. A w tym roku, dystans mają chyba wszyscy…
10. kwietnia stał się dniem szczególnym. Dziesiątego kwietnia padnie wiele słów, w większości zbędnych. Smutna historia, która pisała się na naszych oczach, stanie się wymiętą polityczną szmatą. Przez cały rok nie było godnego upamiętnienia tego wydarzenia, a jedynie polityczna wojna wywołania już dwa dni po tragedii. Wszystko to spowodowało, ze tamte dni przestały cokolwiek znaczyć, a niechęć po prostu narasta.
Zachęcam do upamiętnienia tego na swój sposób. Spokojnie, bez haseł, bez manifestacji. Chwila refleksji niech będzie właściwa. I chwila ciszy…
Program pt. „2. śniadanie mistrzów”, którego gościem był premier Donald Tusk, zachęcił mnie do napisania, krótko, mniej więcej pół roku przed wyborami, mojego postrzegania czasu, który premier powinien wykorzystać na podniesienie „dobrobytu” mieszkańców kraju zwanego Rzeczpospolitą Polską, którzy nadal są na dorobku i w porównaniu z mieszkańcami Europy Zachodniej, mają nadal gorzej.
Obecnie Egipt to dwa aspekty. Ten społeczno-polityczny i ten ekonomiczny. Oba nas interesują, bo od pierwszego zależy jak długo ten drugi będzie budził emocje. Na razie widać wzrost awersji do ryzyka i kilka branż na pierwszy odstrzał. Jednak w ekonomia to tylko tło, a na naszych oczach rozgrywa się kolejna rewolucja, rewolucja w dobie cyfrowej…