W mediach wałkuje się temat transformacji polskiej gospodarki i „rocznicę” planu Balcerowicza. Dodatkowo dochodzą najnowsze pomysły reform emerytalnych i apel ekonomistów o reformę polskiego systemu finansów publicznych i innych. Premier zapowiada, że to zrobi. Ale kiedy? I jak? Czy są to puste obietnice czy coś z tego wyjdzie? Czy warto w ogóle się tym zajmować? I jak to powinno wyglądać?
Mógłbym w sumie napisać o wydarzeniach bieżących, o czymś na temat spekulacji, ale ten temat, o którym piszę ciągnie się za mną już dość długo. Chodzi o własne błędy, nie tyle wynikające z niewiedzy, o ile z głupoty. Przez takie „niemyślenie” zawaliłem już zbyt wiele spraw. Co gorsza, powoli zaczynają one wpływać na moje reakcje na to co robi rynek. Nie jest dobrze…
W zasadzie mieniony tydzień niczym nowym nie zaskoczył. Korekta, której efektem jest umocnienie dolara jest kontynuowana, choć nie jest to zmiana bardzo dynamiczna (główny ruch wygenerowano we wtorek i piątek). Czy to już koniec, czy w następnym tygodniu będzie kontynuowana? Jak będzie wyglądała końcówka dość ciekawego roku 2009? Jakie mogą być oczekiwania inwestorów?
Niedawno ukazała się książka „Pokolenie ’89 czyli dzieci PRL-u w wolnej Polsce”, która skupia się na szansach i zagrożeniach życia w „wolnej Polsce”. W zasadzie pokolenie ’90 wcale nie różni się od wcześniejszego rocznika, a po prostu tak przyjęło się nazywać ludzi urodzonych w kraju, który rozpoczął długotrwały proces transformacji. Mówi się o nich, ambitni, bez kompleksów, optymiści. Czy ja żyję w innym kraju?
Trochę już żyję w tym mieście i coraz większą uwagę zwracają niedogodności życia w nim. I dlatego dziś kilka słów o tych niedogodnościach. W większości będą to niuanse, ale jakże ważne niuanse. Wiem, że nie ma miast ani miejsc idealnych, ale kilka drobiazgów może zostać poprawionych. W takim razie zapraszam na solidną dawkę subiektywnych odczuć dotyczących Warszawy.