Wszystkich świętych to czas migracji, głównie studentów, z miast, w których studiują do domów. Zresztą nie tylko studentów. Pociągi wtedy stają się puszkami sardynek, a ludziom puszczają nerwy. Oczywiście nikt, kto jest odpowiedzialny za odstawianie składów nie jest na tyle inteligentny, by pomyśleć, by dodać kilka wagonów w tym okresie. Bo o co? A dlaczego właściwie o tym piszę?
PKP nie jednego i nie raz doprowadziła do szewskiej pasji. Właściwie wszyscy wiemy, czego możemy się spodziewać po pociągach w okresach szczytu komunikacyjnego. Niestety, pomimo tylu przykładów, nikt nie jest w stanie wyrazić nieco chęci i swoją mocą decyzyjną pomóc tysiącom ludzi, którzy są po prostu zmuszeni korzystać z komunikacji kolejowej. Na ten temat można by napisać całe poematy, lecz ja uważam, że wystarczy tylko te kilkaset słów. I gdyby wprowadzić te zmiany, komfort podróżowania byłby o wiele lepszy.
A co się dzieje teraz? PKP Przewozy Regionalne szykuje się do upadłości, co może bardzo negatywni wpłynąć na rynek połączeń lokalnych. PKP Intercity po przejęciu połączeń międzywojewódzkich, rozpoczęło proces likwidacji pociągów, choć te były niekiedy jedyną możliwością dotarcia do szkoły czy pracy. Znikają połączenia pośpieszne, niektóre ekspresy i będziemy skazani na pociągi Intercity lub TLK. Dojdzie opłata za miejscówkę, ale to raczej dobrze, bo nie chcę jechać przez prawie trzy godziny stojąc. Niemniej jednak, ceny biletów wzrosną i to dość znacznie, co u osób regularnie korzystających często i na dłuższych trasach z pociągów, wywoła poważny wzrost kosztów. Dla niektórych nie do przyjęcia. Inną sprawą są remonty. Kilka z nich jest w toku, ale wiele odcinków linii kolejowych czeka na ratunek, gdyż w niektórych miejscach warunki są tragiczne a pociągi muszą jechać max 40 km/h. Remontów nie da się zsynchronizować, gdyż PKP podzielone na niezależne spółki odpowiadające za różne elementy infrastruktury nie mogą się po prostu dogadać. O nowych wagonach, czy chociaż uszczelnieniu starych nie będę wspominał.
A rozwiązanie jest proste. Wymienić managerów, szczególnie tych średniego szczebla i uzależnić ich wynagrodzenie od efektów ich działania. Zlikwidować nierentowne projekty, poza połączeniami kolejowymi, zoptymalizować koszty, być może ustalić nowe obszary działania. PKP PR powinna bardziej współpracować z miastami i realizować połączenia SKM. Intercity powinno się skupić na optymalizacji połączeń i wymianie taboru, nawet kosztem wzrostu cen biletów o 10%. Jeśli pasażerowie będą wiedzieli, że te podwyżki służą zwiększeniu ich komfortu, łatwiej je zaakceptują. Trudno mi powiedzieć coś o remoncie dworców, gdyż brak pieniędzy nie jest prosty do rozwiązania. To wymaga już znajomości CF w spółce. I przede wszystkim trzeba wprowadzić konkurencję – nowi przewoźnicy pojawią się dość szybko, z lepszym taborem, korzystniejszą ofertą i brakiem tłoku w pociągach.
A dlaczego o tym piszę? Mówi się o debiucie PKP Intercity na GPW w 2010 roku. Jeśli idzie za tym znalezienie inwestora strategicznego, który przeprowadzi restrukturyzację spółki to jestem za. Ale jeśli prywatyzacja będzie polegała tylko na pozyskaniu kapitału przez Skarb Państwa to mija się to z celem. Ale jest spora szansa, że PKP IC po debiucie będzie lepiej zarządzana niż teraz. Co prawda lepszych wyników i wyższej jakości zarządzania należy się spodziewać po PKP Cargo, o której debiucie także się mówi, ale w odleglejszym terminie. I właśnie dlatego o tym piszę. Aby za kilka lat sprawdzić, czy rzeczywiście coś się ruszyło.
A co się dzieje teraz? PKP Przewozy Regionalne szykuje się do upadłości, co może bardzo negatywni[e] <– uciekła końcóweczka.
A poza tym, co prawda, to prawda, PKP już sięga dna, a będzie jeszcze gorzej jeśli nie zostaną wprowadzone żadne zmiany.