Im dłużej żyję, tym bardziej myślę, że społeczeństwo już nie jest takie jak być powinno. Jeszcze za PRL potrafiło walczyć o wolną Polskę (choć zdarzały się wyjątki, ale te są wszędzie – nie mnie oceniać historię) a teraz ludzie żyją z dnia na dzień, byle do piątku, bez ambicji, celów, marzeń (oprócz tych trywialnych – daj Boże 1 mln zł).
I głupio mieć tego świadomość, bo wtedy ciężko wchodzić w interakcję z otoczeniem, które należy do mas. Bo wyjątki są zduszane.

Ogulnie film Dzień Świra idealnie się nadaje do tego tematu
zawiść ludzka

„Gdy wieczorne zgasną zorze, zanim głowę do snu złożę, modlitwę moją zanoszę, Bogu Ojcu i Synowi. Dopierdolcie sąsiadowi! Dla siebie o nic nie proszę, tylko mu dosrajcie, proszę! Kto ja jestem? Polak mały! Mały zawistny i podły! Jaki znak mój? Krwawe gały! Oto wznoszę swoje modły do Boga, Marii i Syna! Zniszczcie tego skurwysyna! Mojego rodaka, sąsiada, tego wroga, tego gada! Żeby mu okradli garaż, żeby go zdradzała stara, żeby mu spalili sklep, żeby dostał cegłą w łeb, żeby mu się córka z czarnym i w ogóle, żeby miał marnie! Żeby miał AIDS-a i raka, oto modlitwa Polaka!”

Wola walkki w życiu (schemat samotnego żywota )…

Towarzyszu podróży, zbudowałeś byt swój zasklepiając jak termit wyloty ku światłu.

I zwinąłeś się w kłębek w kokonie nawyków w dławiącym rytuale codziennego życia.

I choć przyprawia cię on codzień o szaleństwo mozolnie wzniosłeś szaniec z tego rytuału -przeciw wichrom, przypływom, gwiazdom i uczuciom.
Dość trudu cię kosztuje by co dnia zapomnieć swej kondycji człowieka.

Teraz glina z której zostałeś utworzony wyschła i stwardniała.

Nikt już się nie dobudzi w tobie astronoma, muzyka, altruisty, poety, człowieka, którzy zamieszkiwali ciebie może kiedyś.