W ostatnim już wpisie z cyklu „cnoty” chcę poruszyć chyba najważniejszą cnotę, która działa jako dopełnienie wszystkich pozostałych. Co prawda składa się na nią przyjaźń, sympatia i miłość, to zdecydowałem się to wszystko opisać pod znamieniem szeroko pojętej miłości. Ostrzegam, nie będzie to melodramat.
Tak naprawdę jest to jedna z fundamentalnych wartości, która tkwi w każdym pokoleniu. Przyjaźń jest czymś ważnym w życiu każdego człowieka – jeśli nie ma się „prawdziwego przyjaciela” to w życiu jest bardzo ciężko. Nie można z nikim porozmawiać o swoich troskach, poradzić się, oczekiwać pomocy i wsparcia. Kolega/koleżanka to nie przyjaciel. Nie zrozumieją. Psycholog? To rozwiązanie dobre na krótką metę, bo to tylko człowiek, który wykonuje swoje obowiązki, rozmawia z nami, stara się nam pomóc bo mu płacimy i pewnie lubi to robić – ale czy to jest to samo co przyjaciel? Nie. Czy zwierzę może zastąpić przyjaciela-człowieka? Nie. Czy chat może nam go dać? Nie. To w końcu możemy zdać sobie pytanie czy warto go szukać? Zdecydowanie tak.
Niestety w obecnych czasach ciężko o prawdziwego przyjaciela. Bo czy przyjaciółmi można nazwać kumpli/kumpele do imprezy – jak często się mówi – „idę do klubu z przyjaciółmi”? Nie rozumiem, czemu dzisiejsza młodzież (której w końcu jestem niejako przedstawicielem) nie dostrzega tych wartości? A może ludzie w moim wieku są za młodzi, aby zrozumieć te fundamentalne wartości? Jak widać nie wszyscy, a musiałbym też ująć niektórych 30-latków, którzy także tego nie rozumieją. Ale chyba już tak musi być… niemniej zawsze warto znaleźć kogoś takiego, nawet jeśli wydaje się nam niepotrzebny. Można się zdziwić jak to wiele zmienia.
Przejdę teraz do miłości do bliźniego. Zdecydowanie ta jest szeroko promowana, lecz nieporównanie rzadziej stosowana. Paradoksalnie Ci, którzy najwięcej o niej mówią – na słowach poprzestają. Czy ja też? Myślę, że pewien tak jest, ze więcej o tym piszę niż robię, lecz miłością do bliźniego nie chwali się na pokaz. Po prostu to się robi. Być może nie zawsze spotkamy się z wdzięcznością, ale ja uważam, że sama satysfakcja z niesienia pomocy i życia w „dobrym” społeczeństwie jest tego warta. Bo gdyby wszyscy ludzie byli tylko życzliwi to świat rozwijałby się szybciej, nie byłoby rzeczy nie pojętych takich jak głód w Afryce, skoro tak naprawdę świat jest w stanie wspólnie znieść ten problem i to nie tylko doraźnie. Ach, żeby wszystko było takie proste… ale zawsze można wprowadzać tę ideę w najbliższym otoczeniu – to nie jest bardzo wymagające.
A teraz miłość jako miłość do drugiej osoby. Czyż nie jest wspaniale mieszkać z osobą, którą się rozumie, która nas rozumie, szanować się wzajemnie, czerpać radość z życia, razem radzić sobie z problemami, odczuwać także (a może przede wszystkim) radość fizyczną liczyć na tego kogoś, po prostu być. To jest tak jak przyjaźń tylko bardziej zaawansowane. Coś wspaniałego, ale powyższa sytuacja jest tak wyidealizowane, że jej wystąpienie jest prawie niemożliwe. I za to „prawie” powinniśmy być „naturze” wdzięczni. Dzięki temu można doskonalić związek, charaktery i życie. Warunkiem jest jednak trafienie na taką miłość, na taka osobę. Każdy, kto trafi może powiedzieć, że jest spełniony, jego życie jest dopełnione. Niestety w dzisiejszych czasach ludzie bardziej chcą zrobić karierę, myślą tylko przyjemnościach a nie zobowiązaniach. A to przecież nie jest najważniejsze. Każdemu życzę wspaniałej miłości, choć sam jej nie mam.
Na samym końcu chcę wyjaśnić, skąd pomysł powstania właśnie takiego cyklu. Chciałem przedstawić model człowieka, który mógłby sprawić, że świat stanie się lepszy (oczywiście nie sam jeden), który sprawi, że rozpoczęty wiek, nie będzie wiekiem wojen, zła, materializmu. Chciałem to także ująć w odniesieniu do tradera, lecz związek jest dość luźny. Jest to też mój manifest przeciw zupełnym braku zainteresowania kształceniem młodzieży w duchu dobrych wartości. A szkoda.