Niezbyt długo zastanawiałem się nad tym jak podsumować zakończone boje z Olimpiadą Przedsiębiorczości w tym roku. Po prostu muszę się z tego rozliczyć, jak z każdej swojej porażki (a to niewątpliwie za to uznaję) po to aby wyciągnąć wnioski.
1. Podróże…
Zacznijmy od tego aspektu. Oczywiście aby dojechać do Warszawy należało wykorzystać środki transportu oferowane przez PKP. A tej firmy wyjątkowo nie lubię. Oczywiście klasa druga, gdyż za inną kosztów mi nie zwrócą. W miarę komfortowo bo tylko 4 osoby na przedział. W pociągu „do” ogrzewanie zablokowane, grzało niemiłosiernie. Z powrotem podstawili rozlatujący się skład. Na podróże łącznie zeszło 5 godzin. W mieście metrem – relatywnie szybko. Ale jak lumpy jeżdżą bez biletów? Jak widać wszędzie może być gorzej niż lepiej.
2. O samej olimpiadzie…
Nie mogę nie krytykować tego przedsięwzięcia (i wcale nie wynika to z mojej porażki). Czy naprawdę ciężko zainwestować te 3000 zł w obiady dla uczestników? Czy trzeba koniecznie podstawić jogurty sponsora, soczki sponsora i jakieś słodkie bułki? Pozostałe aspekty organizacyjne wypadły całkiem nieźle. Przynajmniej stwarzały takie pozory. Choć sama idea dopuszczenia trzykrotnie większej liczby osób do etapu okręgowego jest chora. I tak Ci, którzy się nie przykładali odpadli, ale sam stosunek prawdopodobieństwa wynosił 1:6. Do przyjęcia, ale po co? Chyba chodzi o jakoś a nie masowość? Gdy zakończyliśmy test, w sumie byliśmy dobrze pilnowani, wysłuchaliśmy wykłady pana Mrówki (ponoć ciężko się na nie dostać – rozumiem że przez to odniosłem korzyść), choć końcówka była nudna. Nie mam do pana urazy, ale bycie elo-trendy do mojej osoby nie trafia. Po tym ogłoszono najlepszą 50 i zaczęły się zawody na poważnie. I poszło to całkiem dobrze, choć prezentacja mogłaby być lepsza – moja wina, wiem, postaram się poprawić.
3. Rozliczenie…
Uważam że mój wynik był dobry – 79,5 pkt. Próg w moim rejonie to 84,5 pkt. W sumie 17 miejsce. Współczuje chłopakowi który miał 84 pkt. To musi boleć – jak margin call. Oczywiście polega to głównie na moich błędnych odpowiedziach w teście, gdyż świadomość durnoty i idiotyzmu moich niektórych odpowiedzi mnie przerażą. No i może zabrakło szczęścia. Być może w mojej szkole powinniśmy też ściągać i wysłać na olimpiadę więcej osób jako zapychaczy miejsca, aby podbić wyniki, ale my postępujemy fair. Choć nic nikomu nikt nie udowodni. Zawsze winę można zwalić na moje miasto, gdyż w pozostałych 4 okręgach byłbym w centralnym bez problemu. Kocham swoje miasto, które jak zawsze żegna mnie śniegiem a wita zacinającym deszczem. Po prostu kocham.
4. Odnosząc to do przyszłości…
Co umiem to moje. To główne przesłanie. Poza tym nowe doświadczenia i zmarnowany czas. I świadomość porażki, której można było uniknąć. Ale wiedza, którą nabyłem po przeczytaniu poniższych pozycji i zrobieniu z nich notatek jest czymś co pozwoli mi w przyszłości krytykować wszystkie nieekonomiczne rozwiązania 
. Szczególnie „Marketing” Kotlera zmienił moje spojrzenie na świat.A oto lista:
- Falkowski A., Tyszka T., Psychologia zachowań konsumenckich, GWP, Gdańsk 2002
- Tyszka T. (red.), Psychologia ekonomiczna, GWP, Gdańsk 2004
- Zaleśkiewicz T., Psychologia inwestora giełdowego, GWP, Gdańsk 2004 (plus to co znam z doświadczenia, a o tym i tak nic nie było)
- Kotler Ph., Marketing, Gebethner i S-ka, Warszawa 2005
- Winch A., Winch S., Negocjacje, Difin, Warszawa 2005
- Pocztowski A., Zarządzanie zasobami ludzkimi, PWE, Warszawa 2003
- Aronson E., Człowiek istota społeczna, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1995
I naprawdę warto było. Amen.
Widzę, że mamy podobnie – mnie 4 punktów żeby przejść dalej zabrakło… (pewnie obcięli za plan prezentacji, bo był robiony „na zaliczenie” w ostatnich 6 minutach i to w formie „przedstawienie problemu omówionego w analizie (na drugiej stronie) pkt. 4″ 8))